Droomvangst...

Sinds een paar jaar probeer ik in de lente een zeeforel te vangen. De lente is een goede tijd om langs de kustwateren een zeeforel te vangen. De vis van de 1000 worpen laat zicht echter niet zo makkelijk vangen. De afgelopen jaren al vele vele worpen en uren gemaakt om een exemplaar te vangen. Zonder resultaat. Op een paar gekneusde ribben en het nodige verspeelde kunstaas na. Inmiddels is het half april, het beloofd een mooie dag te worden. Ik sta echter om 5 uur in de ochtend nog mijn autoruiten te schrappen en als ik richting strand rijd zie ik her en der een witte rijp waas op het gras. Brrrrr, zomeeteen tot m'n middel in het water staan om een zeeforel te vangen. Ach ja, je moet er wat voor over hebben. Vanaf het strand loop ik langzaam het water in, waadstok voor mij, tastend over de bodem. Het is opkomend water. Ik sta een meter of 30 uit de kant de eerste worpen te maken. Links, rechts, voor, achter..... meter of 10 opschuiven en zo gaat het maar door. Na een uur zo bezig geweest te zijn wil ik nog een " master worp" maken. Nee he.... lijn slaat om de top, kunstaas vliegt mijlen ver weg... mij vertwijfeld achter laten met een wapperend kaal lijntje. Ik ga rustig een nieuwe onderlijn en nieuw kunstaas aanknopen. Zorgvuldig alle knopen aantrekken...je weet maar nooit. Als kunstaas gaat nu een lepel de MorteSilda, een Noorse lepel die een zandaal immiteerd. De 15 grams lepeld vliegt richting horizon en wordt binnengevist met af en toe een stop. Ik loop weer langzaam terug, worp na worp makend. Het water komt nu lekker snel op en als snel sta ik tot mijn middel in het water. Worp naar links rechts voor een schuin achter mij makend. Ik werp schuin naar rechts naar een deel waar het water van ondiep naar een diepere geul overgaat. Het water is hier vlak. Nog een een verre werp naar rechts... in draaien... stop ...indr...bammmmmm. Een grote vis klapt op de lepel. De vis springt hoog uit het water ....yeahhh ... een zeeforel.

Het zweet breek mij uit. De grote sterke vis gaat er als een raket vandoor, maakt hoge sprongen en neemt behoorlijk wat lijn. Ik dril voorzichtig... de zeeforel hengel laat zich nu gelden. De zachte top vangt de klappen van de springende zeeforel op. De vis komt eindelijk bij het net... en neemt weer een lange run.... en komt weer bij het net...gevolgd door een run en diverse sprongen. Ondanks de koude heb ik het loeiheet. Wat een dril. Dan eindelijk glijdt de vis het net in. Nu pas besef ik hoe groot deze zeeforel is. De haak zit netjes aan de zijkant van de bek. Ik laat de vis even in het water in het net om m'n kamera klaar te maken. Een paar foto's gemaakt. De vis gemeten....68 cm. Ik kan mijn geluk niet op. Nadat een passant nog wat plaatjes geschoten heeft gaat de zeeforel weer terug het zilte nat in. Op de terugweg nog de nodige worpen gemaakt zonder verder resultaat. Nog genietend van de vangst en de mooie omgeving ga ik weer op weg richting de parkeerplaats ploeterend door het zand.

Hectische zeelt momenten.

Het is al weer eind maart. Een paar schitterende dagen liggen in het verschiet met temperaturen tot maar liefst 23C . Enkele eerder pogingen om een zeelt te vangen eindigden in een losschieter en een XL brasem. Vanmorgen al vroeg op pad gegaan. Hardy tas over de schouder, hengels en net in de ene hand en een kilo wormen, een zak pellets en een kilo hennep in een emmer in de andere hand. Na een minuut of 10 lopen kan ik mijzelf uitladen. Direkt enkele handen pellets op de ene stek een 20 tal meter verder de nodige gekiemde hennep op de andere stek. De splitcane trotter hengel met Trudex centrepin en een eigenbouw pennetje wordt als eerste in stelling gebracht beaasd met een 5-tal flinke wormen. Dan volgt de andere hengel, een licht carbon stokkie met een ABU C5 molen en een pennetje met een langstelige haak met eveneens een 5 tal wormen. Het "pennetje staren" kan beginnen. Op wat tikjes en een enkel belletje na blijft het stil. De natuur zelf is alles behalve stil, futen, kraaien, spechten, zwarkopmees, een ree, padden, klein hoefblad, alles laat zich zien en horen...lente is volop bezig.

Maar even op stek 2 kijken. Een meter of 2 voor de kant gaat het pennetje te water. Na korte tijd wat tikjes en ja...het pennetje loopt langzaam weg. De haak wordt gezet en direct is de stompende zeelt aan de andere kant voelbaar op de hengeltop. Na een korte dril glijdt het net onder de vis. De eerste zeelt is binnen. In m'n ooghoeken zie ik het pennetje van de andere hengel weglopen. Dat is waar ook... Ik sla aan en ook hier meldt een zeelt zich aan. Met de eerste zeelt nog in het net komt ook de 2e zeelt in het net. Even een hectisch moment. De nodige foto's genomen van de 2 zeelten.

Ik ga weer verder, er zit nog leven genoeg op de stekken. In het opvolgende uur volgen nog 2 zeelten waaronder 1 zeelt van 53 cm, een best exemplaar. Al met al een fijne vrij dag met een serie mooie zeelten op een vintage uitrusting.

Rust....

Rust....Daar was ik wel even aan toe na een lange intense periode, verhuizen, mantelzorg voor moeders, verhuizing van moeders en de rest... Tijd om weer eens naar het zuiden des lands te gaan om aldaar een poging te wagen om een barbeel te vangen. Vanuit het hotel meteen naar de stek gegaan. Door oksel hoge brandnetels en bramenstruiken mij een weg gebaand te hebben kom ik bij mijn stek aan. Onweer en dreigende luchten doemen inmiddels op. Altijd listig in deze omgeving met al die hoge bomen. Een paar handen met pellets gaan te water. In gedachten zie ik de pellets op de bodem dwarrelen precies op de plek waar ik wil. In de praktijk met al die stromingen en stroomnaden is het een beetje gokken. Toch nog maar een paar baitdropper vol loslaten op de stek. Inmiddels gaat het in de verte richtting Duitsland helemaal los in de lucht...takkeweer.

 Niet lang na het inleggen van de beaasde haak volgen er al wat korte tikken op de top. Ik denk er zo het mijne van.... jawel na een half uur komt er een brasem op de kant die na een korte tik op de top de stek op zijn kop zet. Ik pak in, morgen om 4 uur gaat de wekker. Het is 5 uur als ik weer terug ben op mijn stek. Hoofdlamp aan, met de baitdropper wat pellets op de stek, beaasde haak op de voerstek en even genieten van de rust. Al snel volgen er weer wat tikken op de top en getril..... ervaring leert inmiddels dat er wat "rommel" zich op de lijn verzameld heeft. Als het licht wordt zie ik dat het harder stroomt en dat er veel rommel, planten en takken in het water drijven. Dat er stroming in het water gekomen is is gunstig, al die rommel niet. 

Ondertussen een andere stek opgezocht. Tot 2 keer toe een kromme top, veroorzaakt door een partij waterplanten. Helaas nog geen barbeel. Weer terug op de oude stek. Ik zit goed en wel om wat te eten of de centrepin gilt het uit. Ik zie een kromme hengel in de steun staan. ...yessss...Na een korte dril komt er een....maisplant naar boven....grrrr. Ik ga stug door. Een 14 mm pellet gaat op de hair en verdwijnt de diepte in. Na een half uurtje weer een keiharde aanbeet....het zal toch niet weer..... Nee ik voel een vis aan de andere kant van de lijn. 

Helaas onder een boomstronk gezwommen, maar na wat tactisch trekwerk komt de barbeel onder de boomstronk vandaan en kan deze naar het net gedrild worden. De barbeel heeft er zin in en blijft lang in de diepte zijn rondjes draaien.

 Dan toch wordt de barbeel moe en glijdt in het net. Eindelijk, alle inspanningen en ellende van de afgelopen tijd zijn voor even vergeten. De vis meet 73 cm. Snel de kamera gepakt voor wat foto's, gelijkt zie ik een ree in m'n ooghoeken langsrennen. Nog net op de foto. De barbeel komt ook op de gevoelige plaat te staan en glijdt weer terug het water in. Na nog een boomstronk en een berg groen gevangen te hebben keer ik met een tevreden gevoel weer terug naar het westen des lands.

Een stekelige ochtend.

De laatste weken een paar keer op zeebaars gevist. Ik woon op een kwartiertje rijden van de Nieuwe Waterweg, een hoog aangeschreven zeebaars stek. Vaak vis ik vanaf de strekdammen als de waterstand dit toe laat. Niet geheel zonder risico. De stenen zijn vaak spekglad, grote schepen die passeren veroorzaken waren sunamie's over de strekdammen waardoor je gewoon weggespoeld wordt als je niet op tijd weg bent. Kortom, ogen open, voorzichtig lopen (ik gebruik een Nordic walking wandelstok als ik over de gladde stenen loop) en niet te stoer doen.
Onlangs een nieuwe zeebaars/zeeforel set aangeschaft. Een Daiwa Lateo 3.00 meter seatrout hengel en een Daiwa Theory 4000HA magseald molen.

Een heerlijke set waar ik met zonder veel inspanning het kunstaas over grote afstanden weg kan zetten. De hengel heeft een gevoelige top maar ook een stevige ruggegraat om weerstand te geven aan een sterke vis in de stroming.
Het kunstaas wat ik gebruik is divers. Vaak Fiish shads en zeeforel line true wobblers en lepels van Savage Gear, maar ook pluggen als de zeebaars hoger zit.
Een paar stevige laarzen en een waadpak, vliegvisvestje en een Vision vliegvis jasje en een schepnet zijn ook niet onbelangrijk op deze locaties.

Ondanks de mooie uitrusting wilde het nog niet erg met de zeebaars vangsen, laat staan zeeforel. Op 2e Pinksterdag beloofde het wederom een zonovergoten dag te worden zoals het de afgelopen 2 maanden al was. Maar het was ook hoog water rond 10 uur in de ochtend. Vroeg uit bed om weer een poging te wagen om een zeebaars te vangen. Aangekomen op de stek zie ik in mijn ooghoeken een grote kring in het water langs de kant.... jagende vis op visbroed welke tussen het wier langs de kant zit. Dat ziet er veelbelovend uit. Helaas was dit eenmalig, geen vis meer aan de oppervlakte zien jagen. De Fiish shad wordt voor de zoveelste keer inmiddels gelanseerd richting horizon. Even op diepte laten komen en dan de shad binnenvissen om zo een zeebaars te verleiden. Ik kijk even naar een grote boot en vis verd..err...nee he... vast. De shad zit vast op het taluut. Pffff ff touwtrekken wie er wint.... ik niet.... een wapperend draadje rest. Gelijk een nieuwe fluorcarbon lijn aanknopen, nieuwe shad eraan en ik kan we verder. Op een kilometer afstand zie ik de vloed al opkomen tegen het water van de rivier. Langzaam maar zeker stijgt het water voor mijn voeten. De shad gaat weer richting horizon, met korte halen weer binnengevist... een meter of 15 voor de kant een knal op de hengel. Vis... de hengel gaat rond en de slip giert. Geen scholen baarsje. Na een korte dril komt er langzaam maar zeker een flinke zeebaars richting het net. Ik kan mijn geluk niet op. Voorzichtig de gestekelde ridder onthaken en wat foto's nemen alvorens de vis van 56 cm.weer terug het zoute water in gaat.

Duikende meeuwen op jacht naar een school visjes, vaak azen hieronder ook de zeebaarzen op dezelfde prooi.

De (vis) draad weer opgepakt

Het afgelopen half jaar heb ik het bijzonder druk gehad met de verhuizing naar onze nieuwe woning.

Geen tijd gehad, gemaakt om te vissen. Twee weken geleden eindelijk voor het eerst sinds lange tijd wezen vissen. Het zijn rare tijden. Het Corona virus waard rond in de wereld. Duizenden doden, vele mensen besmet, winkels gesloten, van alles afgelast, zelf de Maasvlakte waar ik op zeeforel wil gaan vissen dit voorjaar. Dan maar op zeelt op mijn favorite stek. Na eerst een brasem gevangen te hebben volgende er direct een mooie zeelt achteraan. De pen had niet eens de kans om aan de oppervlakte te komen. Met een tevreden gevoel naar huis gegaan. Diezelfde avond sloeg het noodlot toe. Mijn moeder werd thuis onwel, gezien de leeftijd en vage klachten werd zij direct verdacht van het dragen van het Corona virus, ik was daar dag en nacht voor de verzorging en kon zelf ook in quarantaine. Bijna 2 weken op de vloer op een slaapmatje geslapen. Gelukkig is moeders negatief getest en inmiddels naar een verzorgingstehuis overgebracht voor herstel.

Ik pak de draad weer op en vanmorgen vroeg gaan vissen. Lopend naar mijn stek zie ik in de verte 2 reeen staan. Een mooi begin van de dag. De vogels zingen uitbundig of zijn druk met hun nest bezig. Een paar handen pellets gaan op de stek om de aandacht van de vis op het trosje wormen te trekken. Lang blijft het stil, heel. De noordoosten wind doet daar geen goed aan. Dan eindelijk duikt mn pennetje weg. Ik verwacht een boksende zeelt, maar nee. Deze vis vecht anders. Als snel komt een een mooi schubkarpertje aan de oppervlakte. Na wat dappere vluchtpogingen beland de vis toch in het net. Ik heb de denkbeeldige visdraad weer opgepakt, met succes.

Zout

Naast het vangen van allerlei vissoorten in het zoete water zoek ik ook graag mijn vertier aan het zoute water. De Nieuwe Waterweg is slechts een kwartiertje rijden. Door alle beroepsvisserij aan de monding van de Waterweg is het allemaal wel wat minder geworden maar er valt toch nog genoeg zeebaars en fint te vangen in de zomermaanden. Ik gebuikt hier allelei soorten kunstaas voor in de vorm van shads, lepels, pluggen, zeeforel lepels. Hieronder wat foto's van vangsten van de afgelopen tijd.
Te weten zeebaars en fint.

Gehavende Yggdrasill.

Een smetteloze barbeel van 73 cm.
Aan het begin van deze week weer eens naar het zuiden des lands gereden om daar te gaan shoppen en in de avond en ochtend uren te gaan vissen. Na een dagje winkelen wat gegeten en gedronken om vervolgens met vrouwlief naar de beoogde stek af te reizen. Om bij de stek te komen was het een ware rimboe om door te worstelen. Eenmaal op de stek aangekomen de nodige pellets gevoerd en vervolgens rustig de hengels uitpakken en het aas op de juiste plek inleggen. Al snel volgen er wat tikken op de top, maar daar bleef het voorlopig bij. Inleggen, na een tijd ophalen, aas verversen zo gaat het even door. Dan wordt het tijd om een andere aassoort aan de haak te hangen. Lange tijd gebeurt er niets totdat.... een paar brute harde rukken op de hengel top laten mij als een komeet naar de hengel grijpen. Hangen!!! brul ik naar m'n vrouw.

Actie foto!

Een pittige maar doch voorzichtige dril volgt. Verspelen is geen optie met m'n vrouw als getuige. De vis blijft lang diep zijn rondjes zwemmen onder de top. Dan geeft de barbeel het eindelijk op, met een brede glimlach schuif ik het net onder de vis. Na de nodige prachtige foto's genomen te hebben gaat de vis weer terug het verfrissende water in. Want het was warm en het zou nog veeeeel warmer worden. Na nog een brasem gevangen te hebben pakken we in. Niet nadat ik nog de nodige pellets gevoerd heb voor de morgenochend sessie.
Inmiddels is het 5.30 in de ochtend, nog even en de zon komt op. De eerste beaasde haak gaat te water. Heerlijk, wat een rust. Om een uur of 6 zit ik achter de hengels, het belooft weer een bloedhete dag te worden, dus het wordt maar een korte sessie tot een uur of half 10. Als snel volgen de eerste tikken op de top, zonder verder doorgezette aanbeet. Ik draai de lijnen in en vervang het kleine aas voor een XL formaat. Ondertussen zwemt er een bever op z'n gemak langs, de ijsvogels late zicht zien. Helaas is m'n geliefde enorme boom gehavend geraakt tijdens noodweer. In mijn gedachte is dit de Yggdrasill, een levensboom uit de Noorse mythologie. Een enorme tak is afgescheurd, arme boom, ik wens hem sterkte, of is het haar?

Een gehavende Yggdrasill
Dan slaat de hengel opeens krom, een barbeel dient zich aan. Een gevecht gaat beginnen, maar dan slaat het noodlot toe. De vis duikt onder een onder water obstakel, een boomstronk o.i.d. Na een minuut of 10 "tug of war is de vis de winnaar, ik blijf met een wapperend lijntje achter. Even moed verzamelen en opnieuw de hengel optuigen en beazen. Wederom een XL aas aan de hair, het ziet er niet uit.

Met moeite onder de boom vandaan gekregen... 70 cm barbeel.

Na een half uurtje wederom een heftige aanbeet. En.... meteen weer onder het obstakel geschoten. PFFF het zal toch niet waar zijn. Gelukkig een verse schuurbestendige lijn op de molen gezet.... ja ja u leest het goed een molen..... Met wat beleid komt de barbeel nu wel onder het obstakel vandaan en zwemt de rivier op. Al snel ligt de barbeel nu in het net. Gelukkig maar en het is weer een beste vis, deze meet 70 cm. die van gisteren 73 cm. De temperatuur loopt langzaam op, ik ga inpakken, spreek de boom nog wat moed in en ga vrouwlief ophalen om weer naar huis te gaan.